In de wachtkamer

Als ik mijn columns doorlees zie ik dat het element ‘wachten’ veel vertegenwoordigd is... De titel van mijn eerste column spreekt al voor zich: ‘Wanneer wordt mijn kind weer gelukkig?‘, maar bijvoorbeeld ook in: ‘‘Het zit er wel in, maar het komt er niet uit…’‘ is het aanwezig. Als hoogbegaafd kind moet je veel wachten...

Het begint met wachten op 'gezien worden', daarna wachten op de IQ test en uitslag daarvan, waardoor je in de tussentijd weer moet wachten tot je eindelijk de juiste stof aangeboden krijgt of wacht om toegelaten te mogen worden op fulltime hoogbegaafdenonderwijs. Hier kunnen echt jaren overheen gaan ! Wat hierboven beschreven is geldt overigens meer voor de kinderen van nu, want vroeger was er sowieso nog erg weinig bekend over hoogbegaafdheid en ging je gewoon naar "de school om de hoek".

Omdat hoogbegaafde kinderen anders denken interpreteren ze de standaard aangeboden stof vaak ingewikkelder dan het is, hierdoor, in combinatie met het ondertussen begonnen onderpresteren, worden ze vaak niet herkend als hoogbegaafd of zelfs nog eerder als 'er mankeert iets aan' bestempeld.
Een voorbeeld: Vroeger kreeg ik redactiesommen, even het globale idee; Als Jantje en Pietje elkaar vanuit huis tegemoet lopen en Jantje loopt 2 km/pu en Pietje 4 km/pu waar/wanneer komen ze elkaar dan tegen ? Mijn brein dacht dan: Ja maar wat als... Pietje bedacht 'ik ben nog wat vergeten' en terug loopt of wat als Jantje onderweg een mooie etalage ziet en daar even blijft stilstaan of er onderweg een stoeptegel scheef ligt en één van de twee erover struikelt en valt of als er één van de twee tegenwind heeft of er ligt sneeuw of één van de twee onderweg niet lekker wordt en gaat zitten, of of of ... Ik bedacht allemaal scenario's omdat de informatie die we kregen simpelweg voor mij te summier was. Dat was natuurlijk niet echt de bedoeling, dus ik wachtte daarna eerst maar weer op een voor mij duidelijke uitleg, inclusief kaders...

Dit wachten zet zich dan ook vaak voort in het leven als volwassene. De hoogbegaafde volwassene van nu wacht veelal óók nog steeds op erkenning of bijvoorbeeld op die baan waar hij of zij dan eindelijk de kans zal krijgen om hun potentie ten volle te kunnen en mogen benutten. NB. Als je het woord 'potentie' eens goed onder de loep neemt, kun je daar eigenlijk ook al het element wachten in vinden...

Het gevolg van dit vele wachten, al vanaf de prille jeugd, is dat de hoogbegaafde vaak ontmoedigd wordt. Veel hoogbegaafden hebben dan ook geen zin meer om nog naar de universiteit te gaan, die hebben "het schoolse leven" allang gezien en zijn het zat, al dat wachten tot de rest ook eens klaar is... Die willen de wereld ontdekken en zèlf het tempo bepalen ! Nadeel daarvan is wel dat ze dus meestal niet de banen krijgen waar ze zouden floreren omdat het vereiste "papiertje" hen dan ontbeert... Het aantal hoogbegaafden wat voor zichzelf begint is dan ook relatief groot.

Een onderdeel waar het element wachten onbewust ook in aanwezig is: het 'leren leren' ( = het leren hoe je moet leren). Hoogbegaafden pikken vanaf zeer jonge leeftijd al dingen héél erg rap op, ze kunnen tevens snel verschillende verbanden leggen en dat alles gaat "als vanzelf" waardoor ze eigenlijk niet zo veel moeite hoeven te doen om informatie tot zich te nemen, één keer horen, doen of doorlezen is voor de meesten al voldoende. (Voorwaarde is meestal wel dat het onderwerp ze moet interesseren, moet kunnen (blijven) boeien en ze moeten er vóóral ook het nut van inzien). Wat dat snelle denken echter wel als nadeel heeft, is dus dat ze niet zo gauw 'leren leren'. De meeste hoogbegaafden lopen daar pas op de middelbare school of nog later tegenaan, als er een gedegen planning en veel huiswerk bij komt kijken, het zogeheten "suffe stampwerk" of bijvoorbeeld als ze een presentatie moeten voorbereiden. Dan pas merken ze dat ze nooit hebben 'leren leren', noch plannen... Volgens mij zijn vele hoogbegaafden ook notoire uitstellers, omdat ze gewend zijn dat alles op het laatste moment ook nog wel lukt.

Eigenlijk bestaat het hele leven, voor iedereen, uit een aaneenschakeling van wachtkamers, soms zit je er kort en soms wat langer. Maar vergeet alsjeblieft niet tussendoor ook nog te Leven ! In een wachtkamer voel je je vaak machteloos, realiseer je echter dat je in sommige gevallen gewoon zelf de macht & de kracht hebt om op te staan en weg te lopen !

'Stilstand is achteruitgang'...

 

Getagd , , , , , , .