We móeten allemaal zo veel…

Het is eigenlijk vaak pas als je ‘a life changing’ iets meemaakt (zoals bijvoorbeeld de ziekte van mijn beste maatje of de vroege dood van een andere) dat je gaat relativeren. Dan bedenk je: Is het nu écht zó erg als je huis een rommeltje is ? Vergaat de wereld als je eens iets niét doet ? Ga je dood als je niet op gezette tijdstippen stofzuigt ? Is het nu echt zo belangrijk wat ‘anderen’ van je (zouden kunnen) denken ? Moet je je nu echt schamen als je geen “size zero” bent ? Nee, natuurlijk niet !

♦ Een opiniestuk over: ‘Carpe Diem’

Lees meer...

Ik ben klaar met ‘aanpassen’ !

Waarom zou ik het gedrag moeten kopiëren van een maatschappij waarvan ik zie dat er zó veel lelijks in gebeurt en gezegd wordt ?
En wat precies maakt dat de (in mijn ogen vaak omslachtige en/of oneerlijke) manier van ‘het collectief’ “beter” is en ìk me daarom aan hen aan zou moeten passen ? Alléén omdat het ‘de meerderheid’ betreft ?! Mag ik niet gewoon mezelf blijven ?

♦ Een column over: (Zelf)Reflectie en dat de wereld juist méér ‘andersdenkenden’ nodig heeft ‘to make the world a better place !’.

Lees meer...

I (have to) choose Me…

Als hsp’er geef je vaak te veel
soms wordt er ook teveel gevraagd
en hoe ga je daarmee om
als je daardoor wordt geplaagd ?

♦ Een gedicht over: Dat het belangrijk is om je eigen grenzen goed te bewaken als hsp’er.

Lees meer...

Faalangst

Jouw geworstel met je eigen te hoge lat
die onmogelijke opgave
alles in 1x perfect te moeten kunnen
want anders heb je gefaald en dat…
kun je niet verdragen

♦ Een gedicht over: Faalangst en de gevolgen

Lees meer...