Hoogbegaafd kind: Ik weet niet meer wie ik ben…

Het kan toch niet waar zijn dat we als maatschappij deze ongelofelijk mooie, gevoelige en multigetalenteerde kinderen, de DaVinci’s, Mozart’s en Einstein’s van de toekomst, steeds maar “onder de mat blijven schuiven” omdat ze afwijkend zijn van de grijze volgzame massa, men daardoor niet weet wat ze “ermee aanmoeten” en deze kinderen zich daarom maar steeds aan moeten passen aan het gemiddelde met als gevolg dat ze zichzelf kwijtraken ?

► Een column over: Waar steeds maar jezelf aan moeten passen toe leidt…

Lees meer...

Het -woord- ‘Psychisch’

Het woord ‘psychisch’. Ik, en met mij velen zijn er “bang” voor gemaakt (negatieve associatie), omdat… ons vroeger wijs is gemaakt dat dat, even kort door de bocht, betekent ‘dat je gek bent’ (of een last) als je gebukt gaat onder een ‘psychische’ aandoening. Nog stééds lijkt dat hardnekkige vooroordeel te heersen, wat uiteindelijk best veel schade kan berokkenen. Door ‘de maatschappij’ worden mensen met een psychische aandoening af- of weggeschreven alsof ze geen ‘volwaardig mens’ meer zijn (of voor hun gevoel weer kunnen worden). Vooral ook in de arbeidsmarkt.

► Een opiniestuk over: Dat het woord ‘psychisch’ een stigma heeft. En je niet ieder mens noch aandoening over dezelfde onbuigzame kam kunt noch mag scheren.

Lees meer...

Hoe word je een gelukkige hoogbegaafde

In een ideale wereld zou een hoogbegaafde al op zeer jonge leeftijd (h)erkend worden, voldoende uitgedaagd worden, de ruimte krijgen om zichzelf te ontwikkelen in een veilige, gunstig gestemde omgeving én, met name in het geval van “fixed-mindsetters”, al vroeg beginnen met het proberen aan te leren van een growth mindset met daarbij bijvoorbeeld mindfulness lessen, zodat faalangst en gevoelige tegenslagen minder grip op ze kunnen krijgen.
Helaas leven we daar niet in…

♦ Een column over: Wat heeft een hoogbegaafde nodig om lekker in z’n vel te zitten ?

Lees meer...

Hoogbegaafden, is eenzaamheid de prijs voor het ‘anders’ zijn ?

Als je aan een hoogbegaafd persoon vraagt: ‘Hoe voel(de) jij je ten opzichte van anderen’, zal waarschijnlijk de overweldigende meerderheid antwoorden: ‘anders’. Dit ‘zich anders voelen’ zorgt er bij veel hoogbegaafde kinderen (en tevens volwassenen) voor dat ze zich (soms) eenzaam voelen, onbegrepen, ze missen ergens een connectie/aansluiting met anderen.

♦ Een column over: de vraag of eenzaamheid het, eigenlijk niet helemaal ‘faire’, gevolg is van het “gewoon jezelf willen zijn” ?

Lees meer...

Wie is ‘De Hoogbegaafde’?

Er wordt graag gegeneraliseerd, want dat is ‘makkelijk’, maar daar doe je gegarandeerd verschillende mensen mee tekort.
Wie is nu eigenlijk ‘D(i)e hoogbegaafde’ ? Waar iedereen zo graag een (voor)oordeel over heeft…

♦ Een column over: ‘DE hoogbegaafde’ bestaat niet – de vooroordelen debugged.

Lees meer...

Ik ben hoogbegaafd, dus ik weet alles !?

Op het moment dat bekend wordt dat iemand hoogbegaafd is wordt er bijna gelijk automatisch aangenomen dat die persoon dan “wel alles zal weten”, ‘want je bent toch zo slim ?!’ Maar niet iedere hoogbegaafde is een ‘wonderkind’ en niet ieder ‘wonderkind’ is hoogbegaafd. En niet iedere hoogbegaafde onthoudt alles en niet iedere hoogbegaafde is óveral even goed in…

♦ Een column over: ‘Hoeveel hoogbegaafden zijn er eigenlijk ?’, over vooroordelen en dat hoogbegaafdheid geen ‘modeverschijnsel’ is.

Lees meer...

Ben ik nu zo dom of jij nu zo slim ?

Wat veel mensen zich waarschijnlijk niet zullen realiseren of kunnen voorstellen is dat er veel hoogbegaafden zijn die zich heel erg ‘dom’ hebben gevoeld (en nu nog bij tijd en wijle). Dit heeft verschillende oorzaken, maar de rode draad is toch wel: ze hebben zich altijd een vreemde eend in de bijt en nooit begrepen gevoeld.

♦ Een column over: het ‘Dunning-Krugereffect’ – hoe het komt dat hoogbegaafden regelmatig aan zichzelf twijfelen.

Lees meer...